پاکدامنی یا ثروت؟!

قال امیرالمومنین علی(علیه‌السلام)

«و الحرفته مع العفته خیر من الغنى مع الفجور(1)؛ کارگرى، همواره با پاکدامنى، بهتر از داشتن ثروتى است که با گناهکارى به دست آمده باشد.

شرح حدیث:

بسیارى از ثروتمندان هستند، که به خاطر داشتن مال و دارایى فراوان، ظاهرا همه گونه وسایل راحت و آسایش را در اختیار دارند. اما در حقیقت، آنها، نه تنها آسوده و راحت نیستند، و نه تنها در خوشى و خوشبختى به سر نمى‏برد، بلکه روز و شب خود را، با رنج و اضطراب مى‏گذرانند، و عمرشان در دلهره و نگرانى طى می‌شود. زیرا بیشتر ثروتمندان، مال و دارایى خود را، از راه هاى حرام و آلوده به گناه، به دست آورده‏اند.

او محمود و من محمد هستم

رسول خدا(صلى الله علیه و آله و سلم) فرمود:

من شبیه‌ترین مردم به حضرت ابراهیم(علیه‌السلام) هستم و حضرت ابراهیم شبیه‌ترین افراد به آدم (علیه‌السلام) در خلق و خلقت بود، حق تعالى مرا از بالاى عرش پر عظمت و جلال خود به ده نام نامیده و صفت مرا بیان کرده و به زبان هر پیامبرى بشارت مرا به قوم خود داده و در تورات و انجیل نام مرا بسیار یاد کرده و نام مرا از نام بزرگوار خود مشتق نمود.

نام او "محمود" است و نام مرا "محمد" نام نهاد و مرا در بهترین قرنها و در میان نیکوترین امت‌ها ظاهر گردانید.

- در تورات مرا «احید» نامید زیرا که به توحید و یگانه پرستى خدا مبعوث شده‌ام و جسدهاى امت من بر آتش حرام گردیده است .

- در انجیل مرا «احمد» نامید زیرا که من محمودم در آسمان، و امت من حمد کنندگانند.

- در زبور مرا «ماحى» نامید، زیرا که به سبب من از زمین عبادت بت‌ها را محو مى‌نماید.

- در قرآن مرا «محمد» نامید، زیرا که در قیامت همه امت‌ها مرا ستایش خواهند کرد و کسى در قیامت شفاعت نخواهد کرد مگر به اذن من .

- در قیامت مرا «حاشر» خواهند نامید زیرا زمان امت من به حشر متصل است .

- و مرا «موقف» نامید، زیرا که من مردم را نزد خدا به حساب مى‌دارم .

- و نیز مرا «عاقب» نامید زیرا که من بعد از پیامبران آمده‌ام و بعد از من پیامبرى نیست .

- و من رسول «رحمت» و رسول «توبه» و رسول «ملاحم یعنى جنگ‌ها» و منم «مقفى» که از قفاى انبیاء مبعوث شده‌ام و منم «قسم» یعنى جامع کمالات .

و به تو و امت تو گنجى از گنج‌هاى عرش خود که آن سوره فاتحة الکتاب و آیات سوره بقره است عطا کردم.

و من همه زمین را براى تو و امت تو محل سجده و نماز گردانیدم بر خلاف امت‌هاى گذشته که مى‌بایست نماز را در معبدهاى خود سجده کنند، و خاک زمین را بر تو پاک کننده گردانیدیم و «الله اکبر» را به امت تو دادم و یاد تو را با یاد خدا مقرون کردم که هرگاه امت تو مرا به وحدانیت یاد کنند تو را هم به پیامبرى یاد کنند.(1)

«اى محمد خوشا به حال تو و امت تو»

مناظره عالم شیعی با شخص وهابی

وهّابی: این‌که شیعیان برای امام حسین ـ علیه السّلام ـ عزاداری می‌کنند و با شدّت علاقه به او ابراز احساسات می‌نمایند، به خاطر جبران ظلمهای گذشته‌ای است که پدرانشان کرده‌اند، زیرا پدران آنها امام حسین ـ علیه السّلام ـ و یارانش را کشته‌اند، نهایت این‌که بعداً توبه نمودند، و به عنوان «توّابین» خواستند، ستمهای گذشته خود را جبران نمایند.
شیعی: این نسبت ناروا را برچه پایه و مدرکی می‌گوئید؟
وهّابی: آنان‌که به کربلا برای جنگ با امام حسین ـ علیه السّلام ـ آمدند، از اهل شام و حجاز و بصره نبودند، بلکه همه‌ی آنها اهل کوفه بودند، و اهل کوفه در آن عصر، غالباً شیعه بودند، و همانها به کربلا آمدند، بنابراین همانها امام حسین ـ علیه السّلام ـ را کشته‌اند.
شیعی: اولاً: به فرض محال، اگر جمعی از شیعیان از روی ترس ویا فریب، به کربلا برای جنگ با امام حسین ـ علیه السّلام ـ آمده باشند، دلیل آن نیست که مذهب شیعه، وهمه طرفداران این مذهب، منحرف هستند و به راه یزید رفته‌اند، طبیعی است که در میان هر ملّت و قومی، ممکن است که عدّه‌ای منحرف گردند، ولی عمل آنها دلیل بی‌اساسی اصل مذهب نخواهد بود. و ثانیاً: حقیقت این است که چنین نسبتی کاملاً ناروا و بی‌اساس است.